Sitt lítid af hverju ásamt ofursálfraeditrillernum: "Naer dauda en lífi?"

Nú eru ekki ad koma jól. tó tad vanti adeins 5 daga tá er ég ekki í miklu jólastudi. Mér hefur ekki einu sinni tekist ad hlusta á jólahjól frá upphafi til enda (helv**** youtube).Annars er verid ad setja upp jólaljósin í pálmatrén og sauma jólatréd (tad koma myndir) og svo er ég víst ordinn heljarinnar rafvirki (skipti um perur og allt!). Nú á naestu dogum verda vonandi bakadar sorur. Einnig gaman ad segja frá tví ad ég fór í raudum buxum í útskriftarveisluna mína (tad koma myndir)
En tá ad alvoru málsins (ofurtrillerinn)

Tannig er nefninlega tad ad ég fór í ferdalag til Tucumán, Salta og Jujuy. Í Tucumán sáum vid svipad landslag og á NZ (graen fjoll) og stóra kristsstyttu (erfidur framburdur) og í Salta sáum vid sofn og indíánarústir (Quilmes indíánarnir). Sem er náttúrulega ekki frásogu faerandi nema fyrir tad ad á einum stadnum sem vid heimsaekjum tokum vid bensín á nokkud vafasomum stad. Tetta er svo ekki frásogu faerandi nema fyrir tad ad á sunnudeginum  vorum vid á leid yfir 5000m háa heidi tar sem vid turftum einnig ad fara yfir nokkra óbrúada laeki. Gekk allt rosa vel í fyrstu en í einum laeknum missir bíllinn kraft. Engar áhyggjur og holdum áfram. bíllinn heldur áfram ad missa kraft odru hvoru tar til hann loks kemst ekki upp eina brekkuna í fyrstu tilraun. Vid reynum aftur og hann rýkur af stad. Gengur svona nokkra kílómetra tar til, hvad sem vid reynum, hann vill ekki fara upp. Og tá er ýtt (svona til ad hjálpa afllausa bílnum). Sem sossum gekk fínt. Og svona klífum vid fjallid alveg upp í 4800m haed en í teirri haed vorum vid ordin svo súrefnislaus (ásamt bílnum) ad hvorki bíllinn né vid hofdum kraft til ad komast upp tessa sídustu brekku. Vid setjumst inn í bíl og aetlum ad láta hann kólna adeins og hvíla okkur á medan tegar tveir japanskir hjólreidamenn koma úr hinni áttinni og segja okkur ad vid eigum mjog lítid eftir. Vid ad sjálfsogdu reynum aftur en komust stutt. Tá var ad bída eda drepast (hahahaha) svo ég med mínar íslensku fjalla-lifa-af-upplýsingar (ef tid skiljid ekki hvad ég á vid tá veit ég ekki hvad ég geri) segi teim ad klaeda sig og borda vel. Tá ad sjálfsogdu komumst vid ad tví ad vid hofdum gleymt kexinu og tad eina sem vid hofdum voru tvaer semi diet djúsfloskur, 7 brjóstsykrar og sykurdallur (fyrir Mate) svo ad tad eina sem vid gátum gert var ad klaeda okkur vel og reyna ad sofna (klukkan var 19). Tad hefur tótt erfitt ad sofna med hausverk, enn erfidara ad sofna med magaverki og hóstakast en mér tótti tetta sérstaklega erfitt vegna tess ad ég var med oll tessi einkenni ásamt hungri (furduleg blanda sem ég maeli ekki med). Nú, til ad gera stutta sogu styttri tá bídum vid í 7 tíma tegar loksins kemur einhver! Tá var klukkan 2 og vel dimmt, madurinn var á leid til San Antoni de los Cobres (tangad vorum vid líka ad fara) og hann tekur mommu og litlu sys uppí og gefur teim eitt hraedilegasta far sem taer hafa fengid (felur í sér Cocalauf, 60km hrada, vondan veg og mikid af beygjum ásamt fórn til Pachamommunnar) Tau bidja um ad hermennirnir sem voru í baenum fari ad saekja okkur pabba sem teir og gera og komast til okkar klukkan svona 6 og vid leggjum af stad. Tad vaeri náttúrulega ekkert gaman ad segja frá tessu ef vid hefdum ekki slitid tvisvar og endum sídan á tví ad turfa ad láta tá ýta okkur nidur (svo gátum vid rúllad sjálfir). Tegar komid er til stadar tá chekkum vid okkur inn á bed&breakfast nema ofugt (breakfast&nap). Tá er komid ad tví ad reyna ad komast heim tví bíllinn raesti ekki og vid turftum ad taka rútu til Salta (sem var full af cocatyggjandi gomlum kollum) tadan til Santiago del Estero (gód rúta en ég gat ekki sofid) og svo til Quimili (tar sem pabbi á sveit, sú rúta var ekki gód en mér tókst ad sofa) Tadan sótti eldri systir mín okkur og vid komumst heim á tridjudegi. Daginn eftir tók ég endurtokuprof í sálfraedi og nádi (svo nú er ég ordinn stúdent)

Ef ég gleymdi einhverju tá látid tid mig vita eraikki?